سایه هیچ

می نویسم با احساسی مثل باز شدن یک زخم کهنه بیرون می کشم و می نویسم. زندگی نه شکلی دارد نه خطی و نه قائده ای فقط رنگ ها هستند که هرچه قدر و هر طرف که بخواهند می روند.از پنجره به بیرون نگاه کردم آن طرف تر زیر درختی که پیچ وتاب می خورد و قطرات باران از آن فرو می چکید.پرنده کوچکی که هنوز پر در نیاورده بود عاجزانه در یک چاله آب جان می کند.همچنانکه دور و بر را نگاه می کردم تا مگر بتوانم ذهنم را به چیز دیگری معطوف کنم با حیرت و دلسوزی دیدم دختری کوچک با گیسوان تیره که روی شانه های زنی مسن تر گریه می کرد.به طرزی مبهم دیدم که از دست دخترک یک چکه خون سرخ چکید.قطره خون یک میلیون بار بزرگ شد.پروانه شد و درخشید و بر فراز دشت های پهناور پر کشید و در جهان چرک و خاکستری جذب شد و ناپدید شد.نقطه همچنان که تاریکی توی چشمم گود می شد و پایین می رفت.با خود گفتم هی, ما همه کپک های بسکویت یک ناخدا هستیم.

حالا مگس در نعلبکی است,درست در وسط,نمی تواند بیرون بیاید,بالهایش از شیر نوچ شده,حس می کنم من هم مثل یک مگس پیر زهوار در رفته ی شلخته هستم.آه همه ما مثل مگس هایی هستیم که تقلا می کنیم از لبه ی نعلبکی بالا بخزیم.

یک روز بیدار می شویم توی یک گفتگو خیلی عادی,یا توی رخت خواب با کیف نشئه گی یک خواب عمیق شبانه,یا روی صندلی با فکری سرگردون در هزار جا,یا پشت فرمون ماشین توی یک راه بندون خیلی بلند و دراز موندیم و می بینیم که نمی خوایم که فکرمون هیچ جا بره,نمی خواهیم فکر کنیم به چیز هایی که آمده یا نیامده و هر آنچه که پیش یا بعد از این ممکن است اتفاق بیفتد و اصلا نمی خواهیم فکری وجود داشته باشد تا یادمان بیاید که هنوز هستیم و می فهمیم دیگر پایین تر از این,تحمل ناپذیر تر از این,ممکن نیست.بعضی مان یک مرتبه بیدار می شویم,بعضی آهسته,و بعضی ها هیچ وقت.اما اگر بیدار شویم دیگر فکر و نظر دیگران هیچ تاثیری در حالمان ندارد.اینکه وقتی ما را می بینند چشمانشان برق بزند یا برعکس,پره های دماغشان با نفرت باز و بسته شود ولی هیچ اهمیتی ندارد.مهم فقط این است که خودمان جلو آینه که می ایستیم چه می بینیم.

{ شاید من بهتر می دانم که چرا بشر تنها حیوانی است که می خندد.تنها انسان است که به شدت رنج می برد و مجبور است خنده را بیافریند }

                             {فردریش نیچه}

Zeus

|+|